คนเรามักจะพูดถึงเรื่องการลืม...เมื่อไหร่ที่มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น เรามักจะบ่นถึงความโชคร้าย
ที่มนุษย์อย่างเรา ๆ ไม่สามารถจะลืมเรื่องอะไรได้ง่าย ๆ ถึงคราวที่เราอยากจะลบภาพอะไรบางอย่างออกไป
ก็ดูเหมือนจะเป็นการยิ่งตอกย้ำร่องรอยความทรงจำเหล่านั้นให้เด่นชัดขึ้นมาในความทรงจำของเราเสียมากกว่า
เพราะอย่างนี้ละมั้ง คนเราถึงกลัวเสียมากมายว่าภาพความทรงจำบางอย่างจะไม่หายไป แล้วจะกลับมาตามหลอกหลอน
เราซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

    บางครั้งก็เป็นเรื่องที่น่าสงสัยที่คนเราไม่ค่อยจะพูดถึงเรื่องการอยากจะจำอะไรบางอย่าง ซักเท่าไหร่
สังเกตได้จากเพลงส่วนใหญ่ที่มักจะพูดถึง การที่เราอยากจะลืมเรื่องบางเรื่อง ลืมคนบางคนมากแค่ไหน
แต่ไม่ค่อยจะเห็นเพลงที่ให้สำคัญกับการอยากจะจำเรื่องบางเรื่องไว้ให้นาน ทั้ง ๆ ที่ก็น่าจะเป็นเรื่องที่สำคัญพอ ๆ กัน
มีคนกี่คน...เรื่องกี่เรื่อง...ที่เราลืมให้ความสำคัญจนมันจางหายไป.....กว่าเราจะรู้ตัวความทรงจำของคนนั้น
เรื่องราวเหล่านั้นก็เจือจางจนแทบจะรู้สึกถึงมันไม่ได้อีก...น่าเศร้ารึเปล่าครับ....

 

    เมื่อถึงเวลาที่ชีวิตเราต้องออกเดินทาง....กี่ครั้งที่เราทำใครบางคนหล่นหายไปเฉย ๆ
ยิ่งออกเดินทางไกล ทางที่เราผ่านมาก็ค่อย ๆ เลือนลาง เมื่อหันหลังกลับมาเราก็มองไม่เห็นเสียแล้ว
ว่าเราได้สูญเสียอะไรไประหว่างทาง....ในบางครั้งเราอาจจะไม่รู้ตัวเลยตัวซ้ำ เราอาจจะไม่รู้สึกเสียใจกับการสูญเสีย
สิ่งสำคัญบางอย่างไปโดยที่เราไม่รู้ตัว....ผมว่าการที่เรากลัวว่าจะไม่ลืม มันไม่น่ากลัวเท่าการที่เราลืม หรอกครับ

 

    บ่อยครั้งที่ผมนั่งนึกถึงใครบางคนที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต แล้วพบว่าความทรงจำเกี่ยวกับคนเหล่านั้น
มันเบาบางเหลือเกิน ทั้ง ๆ ที่แต่ก่อนก็เคยที่มีช่วงเวลาที่ผ่านมาร่วมกัน หลายครั้งผมเสียใจที่ผมให้
ความสำคัญกับเรื่องราวของพวกเขาน้อยเกินไป....ผมเสียใจจริง ๆ นะ.....